همه از اوییم و به سوی او باز می گردیم 

نمی دونم چرا؟! ولی فکر می کنم حتما دلیلی داشته...

شاید اصلا به خاطر بی دلیل بودن اتفاق افتاده...

حتی شاید اتفاق افتاد تا دلیلی رو بوجود بیاره...

ما آدما برای هر چیزی دنبال یه دلیل می گردیم..دلیل؟؟

ولی ما زیر بار این غم حقیقتا ترک برداشتیم...

همه مون بی صدا شکستیم..

چشمامون همه چیز رو بیان می کرد…

 اما وقتی چشم ها تر باشه و خیره به جایی که نقطه ی پایان آمالشه،

 آیا باز هم چشم ها حرفی برای گفتن دارند؟؟؟

از خودم می پرسم چرا گریه هایمان پر صدا بود

 ولی غمی که در دلمان منزل کرد اینقدر خاموش بود؟؟؟

جوابی برایش ندارم... چون به دنبال پاسخی نیستم...

 فقط شاید گفتن بتواند دردم را تسکین دهد...

 پشت این لبخند های بی جان و تک تک کلمات شادم،

 که می داند غصه ای به اندازه ی تمام دنیا دارد مرا از هم می شکند؟؟؟

 من به که گفتم ویرانیم نزدیک است؟؟؟

نمی خواهم در هم بشکنم...

 ولی خیلی ها جلوی چشمان سرخم فرو ریختند...

 دست هایم از شدت دردی جانگداز می لرزید...

نفس هایم به شماره افتاده بودند...

بغض عظیمی در وجودم خانه کرده بود و هیچ راهی برای ابرازش نداشتم....

 حتی گریه هایم پر از هیچ بودند...

 اشک هایم ذره ای از رنج بی اندازه ام کم نمی کردند...

 حتی کلمات... نوشتن... نگاشتن همیشه برای من مفید بوده...

 اما چرا این بار خطوط به یاری ام نمی شتابند؟؟؟

حالا که فکرش را می کنم می بینم هنوز هم ماتمی در انتهای قلبم وجود دارد

 و با کوچکترین اشاره ای پا به عرصه ی وجود می گذارد....

 نمی خواهم دیگران فکر کنند من انسانی ضعیف هستم....

 اما خداوندا تو خود نیک می دانی من واقعا برای تحمل چنین ...

 چنین... نمی دانم اسمش را چه بگذارم....

 زیرا هیچ کلمه ای نمی تواند عمق حادثه ای که اتفاق افتاد را شرح دهد...

 ولی پروردگار یکتای من توخودت خوب می دانی چقدر سعی کردم خوددار باشم...

 اما تمام تلاش هایم بی نتیجه ماند...

 حالا که او را پیش خودت برده ای من خوشحالم....

 فقط از درد نبودش می سوزم...

 اما راستش او همیشه اینجا است...

در درون قلبم، اندیشه ام و وجود کوچکم باقی می ماند...

 فقط نمای نبودنش در خانه و سکنی گزیدنش در درون خاک سرد مرا می ترساند...

تو می توانی گرمش کنی،

 پس با هرم داغ مهربانی ات یخی که خیال می کنم او را در بر گرفته را

 ذوب کن.... من خودم فریاد می کنم که دوستت دارم و همیشه در یاد من زنده هستی...

 همیشه خاطرات تو مانند گنجینه ای برای من ارزشمند خواهد ماند...

اما خالق هستی بخش تو هم در گوشش بگو

 که این موجود کوچک و رنجور می خواهد غم نبودنت را صبورانه به دوش بکشد....

 و به این امید زندگی کند که با هر نفس قدمی به تو نزدیک می شود............ .

                                                                                                                           نوه ات فائزه

                                                            حالا که رفتی منو فراموش نکن

                                                              کاش  دل شکسته نمی رفتی

                                               می دونم جات تو بهشته

                                               این دنیای توئه...خوش بگذره

به نام عاشقم و معشوقم

بی دلیل شروع به نوشتن کردن بدتر از بدون سوژه مطلب نوشتن نیست.

بی اراده قلم به دست می گیرم و می نویسم. نمی دونم چرا؟!

 ولی یه چیزی به من می گه شروع کن بنویس. می گم از چی ؟

 می گه یه خط که بنویسی بقیه اش رو هم می تونی بنویسی.

 ولی می گم آخه ازچی بنویسم؟ می گه شروع کن.

می گم از کجا شروع کنم؟ می گه از من شروع کن. و من شروع می کنم.

از خدا می نویسم.

از مهربونی هاش. از چیزهایی که ازش فهمیدم.

  هر چیزی که از اون به ذهنم می رسه می نویسم.

 حالا این جاست که نمی تونم دست از نوشتن بردارم.

 دوباره خودش می آد و می گه تمومش کن. می گم آخه چی جوری؟

می گه سعی کن. زودباش. می گم نمی تونم، نمی خوام.

 می گه تمومش کن. می گم با چی تمومش کنم؟

می گه با من. و من تمومش می کنم. با خودش.

یهو حس می کنم یه نفر صورتش رو به صورتم نزدیک می کنه.

 صدای لبخندش رو می شنوم.

 صدای تک تک نفس کشیدناش و حتی پلک زدناش...

گونه های لطیف و داغش رو به گونه هام می کشه و آروم و با تانی

می بوستم...

بر می گردم ببینمش...اما نیست....ولی ...یه چیزی هست...

یه رد پا تا دل آسمون...تا خود آسمون...

کی رفت؟...چطور رفت؟...من صدای رفتنش رو نشنیدم...

صدای به امید دیدارش رو...صدای نازش که

می گفت هر چی می خوای بهم بگو...

هر چی می خوای بهم بگو...

اما حالا می فهمم که نرفته بود...که هیچوقت نمی ره...

که همیشه هست...اون ردپا واسه رفتنش نبود...

منو به خونه اش دعوت کرده بود...

                                                                                                                                                                  فائزه

                                                   منم بیام به خونه ات؟؟؟

                             هر چند همش مال خودته... ولی فکر کن هدیه ی من به توئه...

                                                      تو شمع وجود منی...

                                                من در برابر تو فقط تسلیمم...

به نام بهترینم.....

مرا کسی نساخت، خدا ساخت ؛ نه آنچنان که " کسی می خواست "،

که من کسی نداشتم، کسم خدا بود، کس بی کسان. او بود که مرا ساخت،

آنچنان که خودش خواست، نه از من پرسید و نه از آن " من دیگر"م.

 من یک گل بی صاحب بودم. مرا از روح خود در آن دمید و ،

 بر روی خاک و در زیر آفتاب ، تنها رهایم کرد." مرا به خودم واگذاشت." عاق آسمان!

کسی هم مرا دوست نداشت؛ به فکرم نبود. وقتی داشتند مرا می آفریدند،

می سرشتند، کسی آن گوشه خدا خدا نمی کرد. وقتی داشتم روح می پذیرفتم،

 شکل می گرفتم، قد می کشیدم،چشم هام رنگ می خورد،

چهره ام طرح می شد، بینی ام نجابت می گرفت، فرشته ی ظریف و شوخ و مهربان

و چابک پنجه ای ، با نوک انگشتان کوچک سحر آفرینش، آن را صاف و صوف نمی کرد،

بر انگاره ی " کاشکی " که تکدرختی خشک بر پرده ی خیالش تصویرکرده است،

آن را تیز و عصیان گر و مهاجم نمی پرداخت؛ وقتی می خواستند قامتم را برکشند

خویشاوند شاعر خیال پرور و بلندپروازی نداشتم تا خیال و آرزوی خویش را نثار بالای

من کند؛

وقتی می خواستند کار دل را در سینه ام آغاز کنند، آشنایی دلسوز و

 دل شناس نداشتم تا برود و بگردد و ، از خزانه ی دل های خوب، بهترین را برگزیند؛

 وقتی روح را خواستند در کالبدم بدمند، هیچ کس، پریشان ملتهب دست به کار نشد

 تا از نزهتگه ارواح فرشتگان ، قدیسان، شاعران،عارفان و الهه های زیبایی های روح

 و خدایان هنر و احساس و ایمان، نازترین و نازنین ترین را انتخاب کند،

 وقتی ...وقتی....وقتی.... وقتی.... وقتی... .

                                                                                                            دکتر علی شریعتی

                                                     به نام عزیزترین

دلم می خواهد که  تمام روز و شب های من از با تو بودن عطرآگین باشد . 

راستی ، می دانی وجود کوچکم  همواره و در تمامی لحظات خواستار وجود

با شکوه و با صلابتت بوده است؟ دلم از اعتراف های نکرده ام پر نیست. دلم از

 بغض های نشکسته ام لبریز نیست. دلم از دست این انسان های نا مهربان

 خون نیست. دلم از نیکی ها و زیبایی سرشار است. دلم از آرزوهای وصف ناپذیر

 لبریز است. در دل من تو وجود داری. از دلی که تو در آن مسکن گزیده ای چه انتظاری

 می رود؟ تو تمام امید های دنیا را برای من به ارمغان آورده ای. تو ذهن مرا، وجود مرا،

 قلب مرا و مرا تسخیر کرده ای. تا ابد، تنها زندانی قلب من خواهی ماند.

 من آنقدر می خواهمت که درک آن حتی برای خود من نیز مشکل است.

 نمی دانم چطور تا این حد در من رخنه کردی! ولی می دانم با تمام وجود به تو

 احتیاج دارم. به تو وابسته ام. تنهاکسی که وابستگی به آن نه تنها ضرری نمی رساند

 بلکه به نفع انسان نیز هست. ولی من هرگز به منفعت فکر نکردم . من به تمام

 لحظات خوبی فکر کردم که اگر تو نبودی من حتی هیچ هم نمی شدم. آن دقایقی که

 من اشک هایم را به گونه هایم هدیه می کردم ، دقایقی که قلب شکسته و

 بی جانم را در زمین دفن می کردم ، آن دقایقی که من خاکسترم را به دست باد

می سپردم این فقط تو بودی که به من امید می دادی.این فقط تو بودی که می گفتی

تنها نیستی من با تو می آیم. می گفتی درد و رنج هایت را به جان می خرم.

می گفتی هیچ وقت نگو تنها و در به درم.

 عزیزترینم دوستت دارم به اندازه ای که فقط خودت بدانی چقدر است. و آنقدر

                               می خواهمت که..................

                                                     زیر سایه ات رشد کردم...

                                      حالا بزرگ شدم و واسه خودم کسی شدم...

                                       ولی نمی خوام سایه ات از سرم کم بشه!...

                                            می شه این لطف رو در حقم بکنی؟

                                        ببین طراوت و شادی من از با تو بودن می یاد...

                                               نمی خوای واسه خود خودم بمونی ؟

                                           من می دونم هیچ وقت تنها نبودم...

                                                 می دونم تنهام نمی زاری...

                                           حتی تو این مسیر دشوار و طولانی...